Ervaringen en blogs

Ritueel voor de familie van Marjo.
Marjo’s moeder voelt zich al enige tijd niet in orde. Als ze eindelijk een arts bezoekt, blijkt het goed mis: een ernstige ziekte in een ver gevorderd stadium. Moeder wijst levensverlengend medisch handelen af en haar gezondheid is in korte tijd ook al zo slecht geworden dat behandelingen niet goed meer mogelijk zijn. De alternatieven die de specialist kan bieden, slaan bovendien mogelijk pas na weken aan, zoveel tijd lijkt er niet meer te zijn. In samenspraak met vader en dochter besluit ze om haar levenseinde zelf te kiezen. Woensdag 19 april is het zo ver.

Samen met een paar vriendinnen bieden wij aan om, op afstand, ritueel werk te doen. Hieronder beschrijven wij wat wij hebben gedaan en hoe dit samenviel met de ervaringen van Marjo. We beschrijven de hulpmiddelen die we hebben gebruikt. Het levenswiel is een model om alles wat is, de onderlinge relaties en processen, te beschrijven en te begrijpen. Ook hebben we verschillende nieuwe runen ingezet. Het dodenwiel en de stamrunen worden beschreven en verklaard in het boek ‘Nevelvrouw’. Auteur Linda Wormhoudt beschrijft hierin de verschillende fasen die de ziel van een overledene doorloopt, voordat deze besluit om al dan niet opnieuw geboren te willen worden. De vrouwenrunen worden nader beschreven in Womanrunes van Shekinah Mountainwater en Molly Bremer.

Eline (20 april):
Het was wonderlijk woensdag. ’s Ochtends heb ik het levenswiel gelegd. Ik legde mooie stenen als representanten voor Marjo’s moeder, Marjo en haar vader in West, vlak voor de grens met Noord. Noordwest symboliseert het stervensmoment. Godin Skuld was gereed om de levensdraad door te snijden. De Priesteres rune en de Dancing Woman rune zette ik in ter bescherming van iedereen en als helpers bij de overgang voor moeder. Ik zong, want dit is de zielsuiting van Marjo, en ik vroeg de godin Hella om een warm welkom voor de moeder van Marjo.
Via wederzijdse spirithelpers vroeg ik hulp voor de vader van Marjo, om te leren vragen wat hij nodig heeft. Marjo gaf eerder aan dat dit in zijn leven geen vanzelfsprekendheid was en de afgelopen weken was hij daarbij volledig opgegaan in de zorg voor zijn vrouw. Ik stak kaarsen aan als symbool voor licht en vreugde. In een kom deed ik zout water als symbool van de Bron en de tranen die vergoten mogen worden. Mijn paardendrum Pegasus wilde spelen voor Marjo, om de heilige ruimte te helpen bouwen. Zielenvogelratel tinkelde zachtjes voor de moeder van Marjo. In Finland, mijn moederland, brengt de Zielenvogel de ziel naar een pas geboren kindje en neemt hij de ziel bij overlijden weer mee. Om haar vader, Marjo en mezelf te voeden met levenskracht, bespeelde ik na afloop mijn ‘Dancing Woman drum’.
’s Middags, iets voor half zes, kreeg ik een sterke behoefte om het levenswiel om te keren naar het dodenwiel. Ik legde de moeder van Marjo in de zielenboot die haar zachtjes naar de overkant van de dodenrivier voer, het leven uit. ’s Avonds voelde ik dat ze enige schrik had omdat de overgang zo snel was gegaan. Ik zette zacht-krachtige voorouders ter geruststelling bij haar neer. Na een paar uur voelde ze al een stuk rustiger. ’s Nachts voelde ik dat ik het dodenwiel mocht wegdoen. Het was goed zo.

Marlijn (21 april):
Vandaag zongen en drumden Eline en ik, om 12.00 uur, in verbinding met elkaar en ieder op onze eigen plek voor Marjo. Ik heb alleen gezongen, want mijn drums zeiden dat ze niet mee moesten doen. Het werd een wiegelied en het voelde steeds meer als een Maria-joik. Troostend, licht, liefde. Ik kon niet meer ophouden met zingen.

Marjo schreef ons:
Op 21 april waren papa en ik precies om 12.00 uur op Den en Rust om een graf voor mama op de Natuurbegraafplaats uit te zoeken. Mama hielp met kiezen. Ik was normaal gesproken zelf nog verder de begraafplaats over gelopen, de plek die we vonden is redelijk vooraan. Er was daar op dat plekje iets met de berken en het mos en de opkomende varens en mams vond het goed.

Mama is woensdag inderdaad iets voor 17.30 uur overleden. We hadden een hele bijzondere, mooie dag. Zacht, vredig en liefdevol. Ook woensdag was ze weer verder achteruit gegaan, dus het lijf zat ‘s ochtends nog wat in de weg. Daarbij bleek ze ineens bang te zijn dat “het niet zou lukken”. Ik heb haar verteld hoe we in mijn ervaring ongelooflijk door alle krachten en Hella zelf geholpen zijn om alles rond haar wens zelf het einde te mogen kiezen, allemaal precies op tijd geregeld te krijgen. Het kon daarom helemaal niet meer mislukken. Er kwam rust en de tijd leek gestold, de ochtend duurde eindeloos. Samenzijn, af en toe nog wat praten en samen met papa heb ik healing gegeven tegen de pijn en om ruimte te maken.

Rond half twee kwam de huisarts om het infuus alvast te prikken. Hij wist dat mama daar nog het meest tegen op zag en wilde het daarom graag zelf doen en niet vlak voor een toch al beladen moment. Toen hij weer weg ging, stonden er al de nodige voorouders achter de deur te trappelen. De tijd begon vanaf dat moment ook weer gewoon te vliegen. Ik heb gezongen voor mama en ben de ruimte verder gaan vergroten en de kolom van licht gaan versterken. Ik heb de stamrunen van de Zielenboot en van de Bron getekend. Ook liet ik het knuffelbeertje dat ik haar gegeven had toen ze ziek werd regelmatig vragen of ze nog angsten, zorgen en meningen los wilde laten die ze niet meer nodig had. Het beertje beloofde dat het daar vlinders van zou vouwen. Op deze manier was het (tenzij ze dat zelf wilde) niet meer nodig om dat wat van haar alleen of onzegbaar was, uit te spreken. Ze blies eenvoudig dat wat losgelaten wilde worden naar het beertje.

Iets na vijf uur was de huisarts terug. We hebben mama in bed geholpen en papa en ik zijn bij haar komen zitten. Ik heb haar hand vastgehouden. We hebben nog een keer gevraagd of alles zo goed was en of alles was gezegd en gedaan. Dat was zo. We hebben gezegd dat we van haar houden en haar een goede reis gewenst. Haar laatste woorden waren “ik hou van jullie”. Daarna ging het inderdaad snel. Ik heb haar hand in die van Hella gelegd. We hadden ‘s avonds denk ik alle drie even het gevoel dat het erg snel was gegaan. Dat komt mogelijk ook omdat ze, zoals papa uitdrukkelijk wenste, dezelfde avond nog is overgebracht naar het rouwcentrum. Pap en ik wisten desondanks ook: het is goed zo.

Papa heeft het de afgelopen weken, waarin hij mama intensief heeft verzorgd, geweldig gedaan en doet het nog steeds fantastisch. Hij neemt heldere besluiten en spreekt zich uit. Daar ben ik blij om. Tussendoor hebben we ook plezier samen en genieten van allerlei kleine dingen.

Lieve dames, onwaarschijnlijk bedankt voor jullie onbetaalbare werk. Het is gehoord, gezien, gevoeld. Door mama, door mij, door papa. Het legt een warme deken rond mijn hart.

Mooie thuis ceremonie bij crematie

Mogen je ogen zich vermengen met de zon.
Mag je adem opgaan in de wind.
Mogen de wateren van je wezen zich
vermengen met de oceanen.
Mag de as een worden met het land.
Mag je reizen naar de hemel of de aarde, welke richting je ook neemt.

Voor Lukas, en voor alle andere kinderen die een nieuwe naam van verbinding weefden….
Het was stil in het universum. Een deken van liefde omvatte alles, tot uit dit Al een vonkje sprong. De schepping keek er met eerbied naar. Niet alleen omdat hier een prachtig lichtje zweefde, ook omdat het vuur van de oorsprong vonkte en in oneindige liefde een ziel liet gaan. Zacht zweefde het rond, tot het de warme buik vond waarin leven wachtte.
De ziel in de buik was blij. Het zacht deinende water waarin een mensje groeide, herinnerde haar aan het trillen van de Ziel waaruit ze gesprongen was. Evenals daar, voelde ze ook hier een deken van liefde. Koesterende handen streelden de buik die alles omringde, en een zachte stem gaf woorden aan de mooiste gevoelens. Liefde verbond de ziel in de buik met de wereld buiten. Maakte nieuwsgierig. Hoe zou de vrouw waarin ze woonde eruit zien, en de man wiens warmte ze ook kon voelen. Ziel had zelf geen ogen, maar het lijfje dat om haar heen groeide gelukkig wel.
De ziel van de liefde lag heerlijk te deinen, toen ze voelde dat een andere kracht mee begon te doen. Voordat de druk te groot werd, maakte ze zich voorzichtig los. Zacht zweefde ze het kleine lijfje uit, naar het hart van de vrouw. En zoals de schepping eerder een vonkje had laten gaan om een kleine ziel te worden, blies ziel nu een vonkje naar de ziel van de vrouw. Licht danste ze naar buiten om nog één keer te blazen en ook de ziel van de man te verlichten met een deeltje van haar. Ze maakte hen moeder en vader, gaf haar liefde en voelde die van hen. Nam het mee. Samen met de naam die zij haar noemden.
Het was stil in het universum. Een deken van liefde omvatte alles, tot uit het leven een ziel terug sprong. Voorzichtig weefde zij de nieuwe naam van verbinding. De schepping keek er met eerbied naar.
© marlijn nijboer (www.verbindingskracht.nu)

“Ook de dood is iets wat je iemand moet gunnen”. Jannet Koolman volgde de berichten over de mogelijke verruiming van de euthanasiewet en dacht direct aan haar eigen ouders.

Reageren is niet mogelijk